In juli 2019 vielen de bagger en grondbedrijven stil en daarmee ook een groot deel van de bouw-, transport- en infraprojecten, als plotseling PFAS-analyse verplicht wordt bij elke partijkeuring en er geen grondverzet mag plaats vinden waarin meer dan 0,1 microgram PFAS voorkomt.
Het duurt tot eind november van 2019 tot die 0,1 microgram bepalingsgrens wordt aangepast naar een ruimere achtergrondwaarde. Langzaam komen grond- en baggerbedrijven weer op gang. Ondertussen lopen de kosten van de stagnatie naar schatting in de vele miljoenen.
Nu de PFAS rook voor grondverzet is weggetrokken, blijkt dat het met de achtergrondwaarden voor PFAS in Nederland best wel meevalt. Maar er zijn zeker wel een aantal pijnpunten. Er zijn vier locaties die landelijke aandacht hebben: op en rondom de locatie van Chemours, omgeving Dordrecht, op en rondom de locatie van het bedrijf Custom Powders, omgeving Helmond, en op de vliegvelden Schiphol en Leeuwarden, omdat daar veel geblust en geoefend is met PFAS-houdende middelen. Op dit moment zijn de provincies en de gemeentes nog wel verder bezig om een overzicht te creëren van alle
potentiële bronlocaties van PFAS in Nederland.
De lessen van PFAS
Het is een kwestie van tijd tot we de volgende door de mens geproduceerde stof in de natuur aantreffen. Zetten we dan weer de gehele grondverzet branche op slot voor een aantal maanden? Zoals het nu in de wet is geregeld, is dat het scenario. Maar waarom niet een overgangstermijn van twee jaar, waarin zowel overheid als commerciële partijen de tijd krijgen om onderzoek te doen en onderbouwde maatregelen voor te bereiden?
Bij PFAS was er geen overgangstermijn, volgens de wettelijke zorgplicht werd het verplicht om onderzoek te doen naar het voorkomen van PFAS voordat je aan de slag kon met je project. De veiligheid en de gezondheid van de Nederlandse burger staat uiteraard voorop. Maar wat als we de uitvoer van de zorgplicht voor dit soort situaties faseren in de Omgevingswet? Zal een overgangstermijn van twee jaar echt substantiële risico’s met zich meebrengen? Ervan uitgaand dat de volgende gevonden stof, net als PFAS, ook al meer dan dertig jaar wordt geproduceerd en verwerkt, zal dat risico van twee extra jaren op dertig jaar, veel groter worden?
Zelfs als de volgende gevonden stof meer pijnpunten oplevert dan PFAS, dan zal de impact van een overgangstermijn van twee jaar niet veel groter zijn ten opzichte van die dertig jaar dat we de stof al produceren of verwerken.
Pas daarom de Omgevingswet aan, zodat de overheid gefaseerd nog steeds aan haar zorgplicht kan voldoen, adequate oplossingen gevonden kunnen worden en tegelijkertijd de betreffende sectoren operationeel kunnen blijven. Binnen een redelijke overgangstermijn van twee jaar is er dan ruim de tijd om een accurate achtergrondwaarde te bepalen en maatregelen voor te bereiden.
Wil je op de hoogte blijven van het laatste Earth & Environment nieuws, onze evenementen, thought leadership en onze diensten, meld je dan hier aan voor de nieuwsbrief. Meer weten over Earth & Environment bij WSP? Kijk dan hier.
