Het traject tussen Geervliet - Hekelingen (Normtraject 20-3) op Voorne-Putten is vroegtijdig in het HWBP-programma opgenomen in verband met een urgente veiligheidsopgave. De totale lengte van het traject is circa 22 kilometer en gelegen langs het Hartelkanaal, de Oude Maas en het Spui. De scopeoptimalisatie na de verkenning heeft als doel gehad om nader te bekijken welke dijkvakken niet voldoen aan de norm. Lees hierover het interview met de projectmanagers vanuit het waterschap, WSP en Fugro.
Een dijk niet versterken, is de meest duurzame manier van dijkversterking. Cruciaal voor nieuwe rekenmethoden, is het vergaren van kennis. Immers: hoe meer je weet over een faalmechanisme, hoe beter je dit mechanisme kunt doorrekenen op een dijk. Zo heeft Fugro de afgelopen jaren veel onderzoek uitgevoerd naar piping, het faalmechanisme waarbij water onder de dijk doorstroomt en daarbij het fundament van de dijk beschadigt en verzwakt. Dijken op getijdenzand hebben veel minder te dulden van piping dan dijken op rivierzand.
Nieuwe rekenmethodes in de praktijk
Uiteindelijk is meer dan 50% van het traject dat voorheen was afgekeurd nu goedgekeurd. Maar de grootste winst zit ‘m niet in de kilometers maar in de complexiteit en de omvang van de benodigde versterking. Initieel was de dijk afgekeurd op meerdere faalmechanisme per dijkvak. Na de optimalisatie is piping en de macrostabiliteit buitenwaarts volledig komen te vervallen. Hierdoor is de benodigde versterking niet alleen benodigd over minder kilometers maar ook per kilometer minder omvangrijk en complex.
Zo hebben we een dure, omvangrijke, hinderlijke en complexe versterking op grote delen van dit project voorkomen. Op deze manier kunnen we spreken van een win-win-win-situatie: aanwonenden, milieu en belastinggeld worden hierdoor niet onnodig belast, terwijl de waterveiligheid is geborgd.